Over zon, maan en ruimteweer

Zonsopkomst- en -ondergangstijden hangen af van je breedtegraad, lengtegraad en datum. Ze worden berekend uit de positie van de zon; burgerlijke, nautische en astronomische schemering worden gedefinieerd door de zonshoogte onder de horizon (bijv. −6°, −12°, −18°). De maanfasen volgen de synodische maand (nieuw tot vol en terug); verlichting en opkomst/ondergang worden gebruikt door astronomen en het publiek (NASA; USNO).

De Kp-index meet de mondiale geomagnetische activiteit op een schaal van 0–9 en wordt gebruikt om aurorazichtbaarheid op middenbreedten in te schatten. Hogere Kp (bijv. 5–7) kan aurora naar lagere breedten brengen; waarden komen van grondmagnetometers. Geomagnetische stormen worden veroorzaakt door de zonnewind en coronale massa-ejecties; NOAA's Space Weather Prediction Center en vergelijkbare diensten leveren voorspellingen (NOAA SWPC; WMO).

Ruimteweer beïnvloedt satellieten, communicatie en stroomnetten. De zonnecyclus (ongeveer 11 jaar) beïnvloedt de frequentie van zonnevlammen en CME's. Bemande ruimtevaart (bijv. ISS) en ruimtestationpassen zijn voorspelbaar uit de baanmechanica; data op deze pagina kunnen API's van NASA, NOAA of andere ruimteagentschappen gebruiken. Meteorenregens treden op wanneer de aarde door kometenpuin trekt; piekpercentages en data worden gepubliceerd door de IMO en NASA.