Weerradar werkt door pulsen van microgolfenergie de atmosfeer in te sturen. Wanneer die pulsen neerslag (regen, sneeuw, hagel) treffen, wordt een deel van de energie teruggekaatst naar de radar. Reflectiviteit meet hoeveel energie terugkomt en hangt af van de grootte, vorm en het type neerslag. Het wordt uitgedrukt in decibel relatief aan Z (dBZ); hogere waarden duiden op sterkere echo's en doorgaans zwaardere neerslag (NOAA JetStream; WMO).

De radartzender zendt korte, krachtige pulsen uit; slechts een klein deel van de energie keert terug naar de ontvanger, dus het signaal wordt versterkt vóór verwerking. Reflectiviteit is een van de belangrijkste producten van Doppler-weerradars en wordt veel gebruikt door meteorologen om neerslag te lokaliseren en stormkenmerken te herkennen, zoals haakecho's (rotatie), boogecho's (verwoestende wind) en training-echo's (risico op overstromingen) (NOAA; NWS Training).

Weerradars werken in verschillende frequentiebanden. S-band (bijv. 10 cm golflengte) ondervindt minder attenuatie en is geschikt voor zware neerslag. Nationale weerdiensten gebruiken netwerken van radars; de kaarten hierboven gebruiken data van zulke netwerken (bijv. KNMI, RainViewer). De WMO publiceert richtlijnen voor operationele weerradar.